De cirkel rond maken

In mijn vorige column schreef ik over de dilemma’s waar ergotherapeuten dagelijks tegenaan lopen. Misschien is het nu tijd om te schrijven over mijn dagelijkse praktijk en de ogenschijnlijke dilemma’s daarin. Een van de leuke dingen aan deze functie is namelijk dat ik op veel plekken kom, met diverse mensen en organisaties contact heb, er veel thema’s voorbij komen en ik vraagstukken tegenkom op individueel, regionaal en landelijk niveau. Hoe dat te combineren?

Ik ben heel blij met de werkbezoeken waar jullie mij voor uitnodigen. Ik bezocht al ergotherapeuten in de eerste lijn, revalidatie, gehandicaptenzorg en ggz op het snijvlak van Jeugdwet en Wmo, en er volgen er meer. En zowel voor volwassen als kinderen, waardoor de diversiteit groot is. Op deze manier krijg ik steeds meer waardering voor het vak en zie ik wat een mooie rol ergotherapeuten spelen in zorg en welzijn! En het helpt mij heel erg om in de gesprekken met andere beroepsgroepen, financiers, cliënten en overheid voorbeelden te geven bij ons verhaal, bijvoorbeeld waarom beleidsverandering echt nodig is.

Ook de regionale REN-bijeenkomsten van afgelopen najaar waren zo’n mooie schakel. De verschillen tussen de landelijke beleidstafel en de dagelijkse praktijk waren duidelijk zichtbaar. Waar we er landelijk bewust voor kiezen om geen werkwijze van bovenaf op te leggen voor het opzetten van regionale samenwerking, zie je precies waar dat toe leidt in de regio. De professionals in de regio moeten veel tijd en energie steken om regionaal keuzes te maken over bijvoorbeeld de rechtsvorm en de inrichting van het bestuur. De regio wordt gelukkig geholpen met handreikingen, met ondersteuning door allerlei organisaties waaronder EN, en er wordt onderling uitgewisseld binnen ergotherapie en met andere paramedici. Zie ook pagina 14 in dit magazine om te ontdekken hoe dit verloopt.