Passend als een (dokters)jas

Onlangs werd ik door een onderzoeksbureau geïnterviewd in het kader van de afspraken over passende zorg in het Integraal Zorgakkoord (IZA). De principes van passende zorg zijn daarin gedefinieerd als: 1) passende zorg is waardegedreven; 2) passende zorg komt samen met en gezamenlijk rondom de patiënt tot stand; 3) passende zorg vindt plaats op de juiste plek; en 4) passende zorg gaat over gezondheid in plaats van ziekte. Deze principes komen één-op-één overeen met het werk van de ergotherapeut. Klaar met het interview!

Maar dat is een te snelle conclusie. In de uitwerking in het IZA wordt passende zorg beschreven als te leveren zorg die op de eerste plaats effectief is en voldoet aan de stand van wetenschap en praktijk. En dat is voor onder meer ergotherapie soms wat lastiger aan te tonen. Zo zagen we dat de vergoeding van interdisciplinaire medisch-specialistische revalidatie (IMSR) voor mensen met chronische pijn begin dit jaar ineens ter discussie kwam te staan. Volgens het Zorginstituut Nederland is er namelijk onzekerheid ontstaan over de effectiviteit van IMSR voor mensen met chronische pijn. Een terechte reactie vanuit de revalidatiezorg was dat de GRADE-methodiek – waarbij per uitkomstmaat en met vastgestelde criteria op het niveau van een systematische review wetenschappelijk bewijs wordt beoordeeld – niet van toepassing is op de revalidatiegeneeskunde. En dus ook niet op IMSR bij patiënten met chronische pijn. Een reactie die wij vanuit EN van harte ondersteunden.